Parafina to produkt uboczny rafinacji ropy naftowej. Wosk sojowy powstaje z oleju sojowego. Poza pochodzeniem różnią się kilkoma rzeczami, które widać w codziennym użyciu.
Najpierw czas palenia. Soja ma niższą temperaturę topnienia, więc pali się wolniej – przy tej samej gramaturze świeca sojowa wystarcza zwykle o 30-50% dłużej niż parafinowa. Różnicę widać też na ściankach naczynia i na suficie nad świecą, bo parafina przy spalaniu wytwarza więcej sadzy i po kilku tygodniach zostawia wyraźny ślad. Soja kopci zauważalnie mniej, choć przy za długim knocie zdarza się to każdemu woskowi.
Największa różnica ujawnia się jednak dopiero wtedy, gdy wosk się rozleje. Sojowy zmywa się ciepłą wodą z mydłem – także z obrusu. Parafinę trzeba zdrapywać albo wyprasować przez papier.
Inaczej działa też sam zapach. Parafina uwalnia go intensywniej i szybciej wypełnia pomieszczenie, soja łagodniej – zapach buduje się stopniowo i utrzymuje dłużej po zgaszeniu. To jednak kwestia preferencji, nie jakości. Jedni wolą wyraźne uderzenie zapachu, inni tło, którego nie czuć po wejściu do pokoju.
Zostaje cena. Wosk sojowy kosztuje więcej i trudniej się z nim pracuje, bo wymaga precyzyjnej temperatury wylewania. Dlatego świece sojowe są droższe – ale przy dłuższym czasie palenia koszt godziny bywa podobny.